سلام

هر شب که چراغ خانه ام را کور می کنم

به تاریکی دل مردمانی می اندیشم

که هیچ گاه ندیده اند آنچه دیدنی است

و نشنیده اند آنچه شنیدنی است

آنها همیشه کور کرده اند

چراغ های دیدن را

و خاموش کرده اند گوش های شنیدن را

فکر می کنند عجب عالمی است عالم بی خیالی آنان

و روزی خواهد آمد و خواهند فهمید

هیچ بی خیالی بی جواب نخواهد ماند

در محضر کسی که

آفریننده بی خیالی است.

/ 1 نظر / 5 بازدید
زلال

< رضا ۱٢:۱٤ ‎ق.ظ - چهارشنبه، ۱٦ اسفند ۱۳۸٥ سلام جالب بود به منم سر بزن > اومدم یه سر بزنم به چند سال ، از نظر شما که مشکلی نی ؟ موفق باشی [گل]