دوست

به موضوعات اخلاقی و احساسی و خیلی کم به موضوعات روز توجه میکنه و سعی میکنه حیاط خلونی باشه تو زندگی نویسندش که هر چه تو دلش هست و تو زندگی واقعی نمی تونه بگه اینجا بهش اشاره کنه شاید برا بقیه هم خوندنش مفید باشه

سفر

 

بین چکنم

چه نکنم های خود سخت در تکاپوییم

نمی دانیم ماندن مهم تر است یا

 

آغاز سفر به ناکجا آباد

رفتن به جایی که هیچ کس چشم انتظار

ورود قدمهایت نیست

یا ماندن در قفسی که پر است از

نغمه های تنهایی

خانه ماوایی است برای آرامش

و اگر در کومه  خود

به سراغ خردک هوسی آرامش

 

گشتیم و نیافتیم

راهی بجز نشستن و در انتظار

 

ابتدای حرکت بودن

 

برای خود نخواهیم پنداشت

داستان آغاز و پایان سفرهایمان

 

کتابی است بی پایان و بی آغاز

که هیچ کس بجز

 

غربت سفرهایمان

 

خواننده اش نیست

 کاش بودی

 

 و کوله تنهایمان را

 

گاه گاهی برای سبکی خاطر

 

رضایت خود

 

بر دوش پر مهرت می فشردی.

 

 

 

 

   + رضا ; ۱۱:٠٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/٧/۱۱
comment نظرات ()