دوست

به موضوعات اخلاقی و احساسی و خیلی کم به موضوعات روز توجه میکنه و سعی میکنه حیاط خلونی باشه تو زندگی نویسندش که هر چه تو دلش هست و تو زندگی واقعی نمی تونه بگه اینجا بهش اشاره کنه شاید برا بقیه هم خوندنش مفید باشه

سلام

هر شب که چراغ خانه ام را کور می کنم

به تاریکی دل مردمانی می اندیشم

که هیچ گاه ندیده اند آنچه دیدنی است

و نشنیده اند آنچه شنیدنی است

آنها همیشه کور کرده اند

چراغ های دیدن را

و خاموش کرده اند گوش های شنیدن را

فکر می کنند عجب عالمی است عالم بی خیالی آنان

و روزی خواهد آمد و خواهند فهمید

هیچ بی خیالی بی جواب نخواهد ماند

در محضر کسی که

آفریننده بی خیالی است.

   + رضا ; ۱٠:٤٥ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۱/۱٧
comment نظرات ()